Είναι κάτι σαν τον έρωτα. Από τη στιγμή που ο φτερωτός θεός θα ρίξει το βέλος του βλέπεις τον άλλον σαν άγγελο επί της γης. Το πιο μεγάλο ελάττωμα το βλέπεις ψεγάδι. Όταν όμως έρθει το πλήρωμα του χρόνου και δεν έχεις φροντίσει να ανανεώνεις τη σχέση, σαν τη γλάστρα που θέλει συχνά πότισμα, τότε ο έρωτας γίνεται συμπάθεια και στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορία. Στη χειρότερη μίσος. Όμως αυτό, δε συμβαίνει μόνο στις ερωτικές σχέσεις αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.
Γιατί, πώς είναι δυνατόν να απεχθανόμαστε τις κουτσομπολίστικες εκπομπές και
αυτές να χτυπούν κόκκινο στην κούρσα της τηλεθέασης;
Πώς εξηγείται δημοσιογράφοι – με ευσεβή πόθο να γίνουν ηθοποιοί- να
λοιδωρούνται τόσο πολύ αλλά να έχουν τα υψηλότερα ποσοστά δημοφιλίας;
Πώς γίνεται ο κόσμος να κατηγορεί τους ιθύνοντες των καναλιών που επιλέγουν
μόνο τουρκικά σήριαλ στις ώρες υψηλής τηλεθέασης αλλά να εκτοξεύει τις
σειρές στα ύψη της AGB;
Πρόσφατα ο ασφαλιστικός οργανισμός των δημοσιογράφων προκήρυξε εκλογές..
Και τι είδαμε; Την επιστροφή της παλιάς φρουράς. Ανθρώπους που έχουν
δοκιμαστεί και έχουν αποτύχει να ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια. Αυτό πρακτικά
σημαίνει ή ότι δεν πήγαμε να ψηφίσουμε ή δε λέμε αλήθεια για το τι
πραγματικά ρίχνουμε στην κάλπη.
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν άνετα να περιγράψουν μία βαλτωμένη σχέση
ζωής ή γάμου.Ένα ζευγάρι που ερωτεύθηκε τρελά – όπως πολλοί αγάπησαν
σειρές, δημοσιογράφους, παρατάξεις- και μετά από ένα χρονικό διάστημα
απομυθοποίησε ο ένας τον άλλον – όπως όταν βρίζουμε τις σειρές που
βλέπουμε ή τους δημοσιογράφους που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ότι
νοιάζονται για τον φτωχό λαό ή τους θεσμούς που διαφεντεύουν άνθρωποι που
εμείς επιλέξαμε- και στη συνέχεια μισήθηκαν , δε θέλουν να μένουν πια μαζί,
αλλά ένας αόρατος σύνδεσμος τους ενώνει -και δεν είναι άλλος από τη δύναμη
της συνήθειας και το φόβο για το άγνωστο…
Επιλέγουμε όπως ερωτευόμαστε. Υποκριτικά. Απεχθανόμαστε τα πάνελ αλλά
τα βλέπουμε. Αμφισβητούμε τις τουρκικές σειρές αλλά παρακολουθούμε όλη τη
σταδιοδρομία του Σουλεϊμαν και της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και, φυσικά,
ψέγουμε αυτούς που ψηφίσαμε και τους ξαναδίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης. Αν
αυτό δεν είναι παράνοια και δεν τυγχάνει ψυχιατρικής ανάλυσης τι άλλο μπορεί
να είναι;
Και η εποχή της παράνοιας συνεχίζεται με το νέο Κυπριακό όπως αποφάσισα
να ονομάσω το φιάσκο της γνωστής και αχαρακτήριστης απόφασης του
Γιούρογκρουπ να προτείνει την « αφαίμαξη» τραπεζικών καταθέσεων,
καταπατώντας κάθε έννοια και νόμο περί διεθνούς δικαίου.
Παρακολουθούμε όλο το τριήμερο της « βρώμικης» Δευτέρας ένα ατέρμονο
πίνγκ- πόνγκ δηλώσεων , αναβολών και ερασιτεχνικών αποφάσεων των
(υποτίθεται) «σοφών» μυαλών της ΕΕ, που πετάνε το μπαλάκι στην άλλη πλευρά
ή ακόμα και έξω από το γήπεδο, καθυστερώντας επ’ αόριστον το παιχνίδι.
Είναι σαν να βλέπουμε ένα ζευγάρι -εν προκειμένω την Κύπρο και την ΕΕ- που
κατά γενική ομολογία έχει δώσει την εικόνα του τέλειου ζευγαριού… Η Κύπρος
δεν μοιάζει με την άτακτη Ιταλία. Έβγαλε σχετικά γρήγορα κυβέρνηση – στις
επιταγές της μνημονιακής συναίνεσης- και εκεί που περίμενε κανείς να ζήσει το
ζευγάρι βίον ανθόσπαρτον και τρισευτυχισμένον, ο σύντροφος -δηλαδή η
ΕΕ- βγάζει πιστόλι και πυροβολεί…
Και όχι μόνο αυτό, απαιτεί και συναινετικό διαζύγιο αν δεν υπογράψει
συμφωνητικό ότι δε φέρει καμία ευθύνη για την κατάληξη της σχέσης…
Πραγματικά δεν ξέρω, πια, μετά από τόσα παραδείγματα ανθρώπινης
ανωριμότητας ώριμων προσωπικοτήτων εάν θα πρέπει η εποχή μας να
πολιτογραφηθεί ως η εποχή της παράνοιας.
Ίσως το παράλογο του Ιονέσκο να ωχριά μπροστά στην νέα πραγματικότητα που
βάζει βόμβα στα θεμέλια θεσμών, νόμων , γραπτού και άγραφου δικαίου..
Γιατί ακόμα και αν αποδεχθούμε ότι η Κύπρος ήταν η «Ελβετία» της Μεσογείου,
ένας φορολογικός παράδεισος τον οποίο δημιούργησε και συντήρησε το
καπιταλιστικό σύστημα, δεν είναι η μοναδική.
Έχει, όμως, ευθύνες. Δεν είναι δυνατόν να δέχεται ευθύς εξαρχής ένα
παράλογο όσο και παράνομο σχέδιο, να το φέρνει προς ψήφιση και μετά
από δεκάδες αναβολές να το απορρίπτει. Ένα σχέδιο στο οποίο συμφώνησε
πριν από λίγες μέρες.
Βέβαια υπήρξαν και οι ελληνικές φωνές που αποθέωσαν το ιστορικό-όπως
πολλοί έγραψαν- «όχι» της κυπριακής Βουλής. Το καταλαβαίνω. Ο
παραλογισμός που ζούμε ευνοεί τη δίψα για αντίσταση. Όμως, όπως είπαμε, ό,τι
λάμπει δεν είναι χρυσός -και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε λες όχι στη
Σκύλα για να πας στη Χάρυβδη..
Μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές ευθύνες, όμως, έχει το κονκλάβιο της ΕΕ
και η Πάπισα Μέρκελ. Γιατί αν ο διακαής της πόθος είναι να καθαρίσει την
κόπρο του Αυγεία θα πρέπει να ξεκινήσει από το κεφάλι και όχι από τα πόδια.
Και, ίσως, να έριχνε και μία ματιά και σε μία άλλη λίστα. Όχι στη λίστα Λαγκάρντ
αλλά στη λίστα Φόρμπς. Η φετινή λίστα του περιοδικού που αποθεώνει τους
μεγιστάνες του παγκόσμιου πλούτου και δημοσιεύθηκε στις 6 Μαρτίου,
φιλοξενεί 1.426 δισεκατομμυριούχους, 200 περισσότερους από πέρυσι ενώ η
χειρότερη παγκόσμια οικονομική κρίση είναι σε εξέλιξη. Ορισμένοι έχουν τόσα
λεφτά στον τραπεζικό τους λογαριασμό όσο το ΑΕΠ μιας χώρας. Μήπως να
τους έστελνε την τρόϊκα για να ερευνήσει εάν φοροδιαφεύγουν; Η
περιουσία όλων αγγίζει τα 5,4 τρις δολάρια και θα μπορούσε θεωρητικά να
ξεχρέωνε τα ελλείμματα όλων των υπερχρεωμένων χωρών της ΕΕ.