πια, στην εποχή μας−
δεν αντέχουν στο χρόνο.
Εάν δεν υπάρχουν παιδιά, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις οι άνθρωποι ξαναφτιάχνουν τη ζωή τους σαν ο γάμος αυτός να μην έγινε ποτέ. Σε αντίθετη περίπτωση όμως, αρκετές φορές τα παιδιά αντιδρούν στην ύπαρξη ενός νέου συντρόφου στη ζωή του γονιού ή των γονιών τους. Γιατί, άραγε, συμβαίνει αυτό; Και, ο γονιός —εν προκειμένω, η φίλη Αγγελική− θα πρέπει ν' ακολουθήσει τον δρόμο της καρδιάς, ή την επιθυμία των παιδιών;
Με τον σύζυγό μου μείναμε παντρεμένοι 9 χρόνια και αποκτήσαμε στο διάστημα αυτό δύο παιδιά.
Σήμερα, η κόρη μου που είναι 17 και ο γιος μου 15, αδυνατούν να δεχτούν τον -από 3ετίας- σύντροφό μου και με... εκβιάζουν πως εάν αποφασίσουμε να ζήσουμε μαζί, εκείνα θα πάνε να ζήσουν με τον πατέρα τους, ο οποίος έχει ξαναπαντρευτεί, κάτι για το οποίο δεν έφεραν καμίαν αντίρρηση! Όλα αυτά τα χρόνια έκανα πολλές θυσίες γι' αυτά, όπως προφανώς θα έκανε κάθε μητέρα στη θέση μου και νομίζω ότι έχω δικαίωμα στη ζωή αφού, είμαι ακόμη 42 ετών.
Αγγελική, Αθήνα
Η απάντηση της Ειδικού
Αγαπητή Αγγελική,
Και βέβαια έχεις δικαίωμα στην ζωή. Είσαι μια νέα γυναίκα και αξίζεις ό,τι επιθυμείς για την προσωπική σου ευτυχία.
Νομίζω πως το πρόβλημα που εκφράζεις αφορά μόνο μερικώς αυτή τη δυσκολία των παιδιών σου να δεχτούν την συγκατοίκηση με τον σύντροφό σου. Αναφέρεται και στην σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των παιδιών σου και εσένα.
Τα παιδιά αυτά - σχεδόν ενήλικα πλέον - εκφράζουν την αντίρρησή τους σε μια σημαντική σχέση και σε μια σημαντική απόφαση για σένα, χωρίς κάποια επιχειρήματα που να δικαιολογούν αυτή τους την άρνηση. Ίσως έχουν δει κάτι πού δεν τους αρέσει στον σύντροφό σου, το οποίο δεν σου έχουν πει ή εσύ δεν το έχεις ακούσει. Αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να το ελέγξεις .
Ακόμα κι έτσι να ήταν όμως, με παραξενεύει η στάση του εκβιασμού απέναντί σου. Η έντονη αυτή αντίδραση των παιδιών σου, με κάνει να αναρωτηθώ αν συμβαίνει κάτι από τα εξής δύο πράγματα ή ένας συνδυασμός και των δύο:
Αναρωτιέμαι αν στην διαδικασία της χωριστής ζωής σας με τον πατέρα τους εσύ είχες πολύ πιο έντονα τον ρόλο του γονέα που εμπιστεύονται και εκτιμούν και ως αποτέλεσμα η δική σου ζωή και το δικό σου μέλλον να τους αφορά πολύ περισσότερο διότι βασίζονται αποκλειστικά σε σένα. Ίσως σε αυτήν την χωριστή ζωή να μην ένιωσαν την ασφάλεια και στους δυο γονείς ως βάσεις για το δικό τους μέλλον, σε βαθμό που να προτιμούν να μείνουν τα πράγματα ως έχουν μέχρι να νιώσουν τα ίδια δυνατά και ανεξάρτητα.
Η δεύτερη υπόθεση που κάνω είναι μήπως «στις πολλές θυσίες που έκανες» για εκείνα - οι οποίες είναι απαραίτητες και βαθιά εκτιμημένες – ξέχασες σε όλα αυτά τα χρόνια να βάζεις τα δικά σου όρια και τις δικές σου ανάγκες ως μέρος της εικόνας σου ως μητέρα. Αναρωτιέμαι αν τα παιδιά σου σε βλέπουν ως ένα ανεξάρτητο άτομο που εκτιμούν και αγαπούν ή μόνο ως μια μητέρα αφιερωμένη αποκλειστικά στην κάλυψη των δικών τους αναγκών και ανασφαλειών.
Νομίζω ότι θα σε βοηθούσε να σκεφτείς αυτά τα ενδεχόμενα και αφού καταλήξεις στη δική σου αλήθεια, να συζητήσεις με τα παιδιά σου τα συναισθήματα που τους προκαλεί αυτή την στάση απέναντι σε σένα και την απόφασή σου.
Προσπάθησε να τα αφουγκραστείς, και να ακουστείς και εσύ. Μην αμελήσεις να τους πεις ότι μια φροντισμένη και χαρούμενη μάνα φροντίζει και το σπιτικό της και τα παιδιά της καλύτερα.
Καλή τύχη Αγγελική!
Με εκτίμηση,
Τέση
Και βέβαια έχεις δικαίωμα στην ζωή. Είσαι μια νέα γυναίκα και αξίζεις ό,τι επιθυμείς για την προσωπική σου ευτυχία.
Νομίζω πως το πρόβλημα που εκφράζεις αφορά μόνο μερικώς αυτή τη δυσκολία των παιδιών σου να δεχτούν την συγκατοίκηση με τον σύντροφό σου. Αναφέρεται και στην σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των παιδιών σου και εσένα.
Τα παιδιά αυτά - σχεδόν ενήλικα πλέον - εκφράζουν την αντίρρησή τους σε μια σημαντική σχέση και σε μια σημαντική απόφαση για σένα, χωρίς κάποια επιχειρήματα που να δικαιολογούν αυτή τους την άρνηση. Ίσως έχουν δει κάτι πού δεν τους αρέσει στον σύντροφό σου, το οποίο δεν σου έχουν πει ή εσύ δεν το έχεις ακούσει. Αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να το ελέγξεις .
Ακόμα κι έτσι να ήταν όμως, με παραξενεύει η στάση του εκβιασμού απέναντί σου. Η έντονη αυτή αντίδραση των παιδιών σου, με κάνει να αναρωτηθώ αν συμβαίνει κάτι από τα εξής δύο πράγματα ή ένας συνδυασμός και των δύο:
Αναρωτιέμαι αν στην διαδικασία της χωριστής ζωής σας με τον πατέρα τους εσύ είχες πολύ πιο έντονα τον ρόλο του γονέα που εμπιστεύονται και εκτιμούν και ως αποτέλεσμα η δική σου ζωή και το δικό σου μέλλον να τους αφορά πολύ περισσότερο διότι βασίζονται αποκλειστικά σε σένα. Ίσως σε αυτήν την χωριστή ζωή να μην ένιωσαν την ασφάλεια και στους δυο γονείς ως βάσεις για το δικό τους μέλλον, σε βαθμό που να προτιμούν να μείνουν τα πράγματα ως έχουν μέχρι να νιώσουν τα ίδια δυνατά και ανεξάρτητα.
Η δεύτερη υπόθεση που κάνω είναι μήπως «στις πολλές θυσίες που έκανες» για εκείνα - οι οποίες είναι απαραίτητες και βαθιά εκτιμημένες – ξέχασες σε όλα αυτά τα χρόνια να βάζεις τα δικά σου όρια και τις δικές σου ανάγκες ως μέρος της εικόνας σου ως μητέρα. Αναρωτιέμαι αν τα παιδιά σου σε βλέπουν ως ένα ανεξάρτητο άτομο που εκτιμούν και αγαπούν ή μόνο ως μια μητέρα αφιερωμένη αποκλειστικά στην κάλυψη των δικών τους αναγκών και ανασφαλειών.
Νομίζω ότι θα σε βοηθούσε να σκεφτείς αυτά τα ενδεχόμενα και αφού καταλήξεις στη δική σου αλήθεια, να συζητήσεις με τα παιδιά σου τα συναισθήματα που τους προκαλεί αυτή την στάση απέναντι σε σένα και την απόφασή σου.
Προσπάθησε να τα αφουγκραστείς, και να ακουστείς και εσύ. Μην αμελήσεις να τους πεις ότι μια φροντισμένη και χαρούμενη μάνα φροντίζει και το σπιτικό της και τα παιδιά της καλύτερα.
Καλή τύχη Αγγελική!
Με εκτίμηση,
Τέση
